Zacznę nietypowo. W czwartej czy piątej klasie podstawówki Pani od polskiego dała dla chętnych zadanie grupowe z okazji świąt: żeby zainscenizować przybycie trzech króli do stajenki. No więc wraz z najlepszymi przyjaciółmi zgłosiliśmy się żeby zrobić to o co prosiła. Czyli odstawić szopkę. W naszej interpretacji Marią był ziomek będący fanem Obituary i Cannibal Corpses (5 klasa przypominany), my jako królowie jeździliśmy przez klasę na wielbłądach z krzeseł, w środku pustymi zatrzymywaliśmy się na światłach żeby zapalić fajki ((w tamtych czasach w sklepiku szkolnym sprzedawali gumy w kształcie papierosów, nie, nie żartuję) i porozumiewaliśmy się cytatami z facetów w rajtuzach.
Dlaczego o tym piszę? Bo chciałem podkreślić, że oprócz tego, ze równie bardzo co fanami horroru jesteśmy entuzjastami błyskotliwych nawiązań do popkultury i absurdalnego acz inteligentnego humoru spod znaku wyciągania przez bohaterów kopii scenariusza spod… gluteus Maximus (tzw łamanie czwartej na pełnej) i dzieło, które by połączyło te dwie nasze pasje byłoby dla nas świętym grałem ( tym z hirosków 3) eskapistycznej gulity pleasure. W ostatnim czasie dostaliśmy tylko jedno takie (arcy) dzieło czyli Drużynę Ktulu Rafala Szłapy (który jak wiadomo świetnym facetem jest). Ale my chcemy więcej! A że Rafał „świetny facet” Szłapa torturuje nas nie wydając wciąż drugiego tomu, jest nam bardzo smutno . A raczej było…. bo właśnie przeczytaliśmy 3 pierwsze zeszyty „Wściekłych pięści gasiora”, które okazały się spełnieniem wszystkich marzeń dzieciaków skrytych w naszych ponad 40 letnich serduchach.
Komiks opowiada o przygodach dwóch sióstr, z których starsza nie zdała na filmówkę i teraz trudni się polowaniem na „slasherów” (czyli seryjnych morderców zabijających w filmowym stylu) zaś młodsza jest tzw. magical girl i ma bekę ze starań swojej siostruni. Aha, obojgu towarzyszy super gąsior, który jest ich osobistym sensei i ma najwyraźniej moce w stylu Goku i Vegety.
Brzmi absurdalnie? I tak jest w istocie! Ale w najlepszy możliwym stylu jakim sobie wyobrazić. Czytając śmiałem się praktycznie co chwilę. A w zasadzie bez przerwy. Ten komiks to czysta, nieskrępowana eskapistyczna rozrywka. I z każdym tomem coraz lepsza!
Muszę bowiem przyznać, że po pierwszym tomie miałem obawę, że to będzie co prawda cudowny, ale tylko zbiór gagów i nawiązań, których nie starczy jednak na długo. Jakże się myliłem. Od drugiego tomu wlatuje już bowiem „większa” historia, która co prawda powiela znane i oczywiste rozwiązania fabularne, ale robi to na takiej petardzie, z taką swadą, swobodą i energią, że nie da się w nią nie wkręcić. No i dialogi! Cód, miód i masakra! Najbardziej mi się podobało, gdy w rozmowach bohaterki samoświadomie nabijają się właśnie z owych fabularnych schematów.
No i oczywiście są też rysunki. W zasadzie od nich powinienem zacząć. Dlaczego? Bo od pierwszego panelu rzuca się w oczy ich poziom. Światowy. Szata graficzna utrzymana w ciut kreskowym stylu zachwyca dynamiką, detalem i rozbuchaną kolorystyką. Wizualne szaleństwo. A jeśli w tym aspekcie miałbym się do czegoś przyczepić, to chyba tylko do jednej drobnej rzeczy, która jest niestety typowa dla „nowoczesnego” komiksu. Otóż większość postaci jest rysowana w podobny sposób. Na niektórych kadrach, gdyby nie ubiór czy kolor włosów, nie byłbym pewien czy patrzę a siostrę starszą czy młodszą czy może na ich mamę. Ale cóż… to taka konwencja. Wcale bym się nie zdziwił, że to też po prostu kolejne mrugnięcie okiem (np. nawiązujące do „Czarodziejki z księżyca” czy innych tego typu animacji), bo tak po prawdzie to ilustracje są wybitne.
Podsumowując- „Wściekłe pięści gąsiora” to jak dla mnie cudowne, bezbłędne arcydzieło, kwintesencja czystej radochy dla każdego fana horrorów, popkultury i komiksów będące skrzyżowaniem „Sisters” i Coś „zabija dzieciaki” zrobione w stylu spoof comedy z lat 90tych podlane łamaniem czwartej ściany (niczym u mistrza Baranowskiego) i wprost niewyobrażalną ilością nawiązań do popkultury przywołującą zabawy ala Quentin Tarantio
Powiem więcej- od pierwszej zapowiedzi poprzeczkę wymagań miałem postawioną bardzo wysoko a i tak została ona przeskoczona o kilka długości. Dlatego tą entuzjastyczną recenzją zakończę cytatem z naszej Pani od polskiego, po tym jak odstawiliśmy szopkę: – Znając was chłopaki, wiedziałam, że pokażecie nam coś szalonego…. A wy po raz kolejny przeszliście samych siebie.
A za follow up do kultowego filmu w reżysyeri Walaszka,szanuję tak, że chyba bardziej się nie da.
ocena 10/10
autor recenzji: Goro M