Czerwone pantofelki / Bunhongsin

Wczoraj zabrałem się za oglądanie filmu “Czerwone pantofelki“, do którego przymierzałem się odkąd zobaczyłem Jasia i Małgosię.  Oba te filmy inspirowane były opowiadaniami Hansa Christiana Andersena (“Jaś i Małgosia” oraz “Czerwone buciki.”), a na warsztat wzięli je oczywiście Koreańczycy.

O ile obraz Jasia i Małgosi kupił mnie całkowicie, o tyle “Czerwone pantofelki” pozostawiły lekki niedosyt.

 

OPOWIADANIE ANDERSENA

“CZERWONE BUCIKI”

[su_expand text_color=”#999″ link_color=”#881200″]Była sobie mała dziewczynka, bardzo uboga i ładna. Nazywała się Karusia.

W lecie chodziła boso, a na zimę miała duże drewniane saboty.

Ale w tych było jej zimno, o zimno!
Aż małe nożyny stawały się całkiem czerwone.
Poczciwa szewcowa ulitowała się nad nią i ze starej czerwonej chustki uszyła jej pantofelki.
Były brzydkie i niezgrabne, ale z dobrego serca pochodziły i dziewczynka ucieszyła
się niezmiernie.
Właśnie iść miała na pogrzeb matki, kiedy szewcowa przyniosła jej ten podarunek.

Włożyła je natychmiast na bose nożyny i szła tak ucieszona, iż zapomniała zupełnie,

że w ubogiej trumnie spoczywa jej matka.
Jakaś niemłoda pani jechała powozem i zdjęła ją litość nad biedną dziewczynką

Rzekła więc do proboszcza:
— Zabiorę tę małą, chcę się nią opiekować.
Zrobiła to przez dobroć, lecz Karusia pewna była, że tak ją zachwyciły czerwone trzewiczki.
I później tak myślała, chociaż dobra pani powiedziała, że są szkaradne i kazała je
spalić.
Odtąd Karusia była zawsze czysto i porządnie ubrana, uczyła się czytać, szyć i wszystkiego,
co jest dziewczynce potrzebne, a ludzie mówili o niej, że jest ładna.
Lecz Karusia wierzyła temu, co jej mówiło zwierciadło, a ono jej szeptało co chwila
zdradziecko: — Jesteś piękna, prześliczna, najpiękniejsza w świecie!
Raz przyjechała do miasta królowa z małą córeczką i stanęły w zamku. Ciekawi ludzie
zbiegali się zewsząd, żeby zobaczyć królową i królewnę, ale najwięcej po to, żeby się przekonać,
jak obie są ubrane. I Karusi o to najwięcej chodziło, toteż nie wiedziała, co robić
z radości, gdy ujrzała na ganku młodziuchną królewnę, bez korony i berła, lecz w białej
sukience i czerwonych bucikach.
Cóż na świecie równać się może z czerwonymi bucikami!
Karusia marzyła o nich bez ustanku.
Wyrosła wreszcie, stała się panienką. Zbliżał się dla niej dzień niezmiernie uroczysty,
kiedy miała przystąpić do pierwszej komunii. Ksiądz tłumaczył jej długo święte obowiązki
względem Boga i bliźnich, które od tej chwili spełniać powinna chętnie i świadomie;
dobra pani ucałowała ją jak matka. Dostała nową suknię, i poszły obydwie do sklepu
szewca po buciki.
Karusi aż się w głowie zakręciło, gdy ujrzała w szklanych szafach dookoła tyle bucików
zgrabnych, świecących, prześlicznych. Dobra pani nie mogła doznawać tej przyjemności,
gdyż była już wiekowa i słabo widziała. A pośrodku stała para najpiękniejszych pantofelków
z czerwonej skórki, takich jak miała królewna. Szewc zrobił je także dla jakiejś
księżniczki, ale były za małe.
— Czy to lakierki? — zapytała dobra pani. — Tak się świecą!
— Nie lakierki — odpowiedziała Karusia. — Na moją nogę doskonałe!
I dobra pani kupiła śliczne pantofelki, nic nie wiedząc, że są czerwone, gdyż nie byłaby
nigdy pozwoliła w takim dniu uroczystym ubrać się Karusi w czerwone pantofelki do
kościoła.
Kiedy szła, wszyscy ludzie patrzyli na jej małe nóżki i cieszyło ją to niewypowiedzianie.
W kościele o niczym innym też myśleć nie mogła, zdawało jej się nawet, że wykute twarze
na nagrobkach w przedsionku patrzą na jej nogi, że o nich tylko śpiewają na chórze, że
dlatego jest dzisiaj cała uroczystość i święto. Święto czerwonych bucików!
Po południu dobra pani dowiedziała się od ludzi, że Karusia była w czerwonych bucikach
w kościele i gniewała się o to bardzo. Tłumaczyła dziewczynce, jak jest lekkomyślna
i zapowiedziała, żeby odtąd nigdy nie ważyła się w nie ubrać do kościoła.
Następnej niedzieli poszły znów na nabożeństwo. Karusia przedtem oglądała długo
czarne buciki, następnie czerwone i znowu czarne, w końcu — włożyła czerwone buciki.
Dzień był prześliczny, ale trochę kurzu, toteż zanim doszły do bramy cmentarza, trzewiki
były dobrze zapylone. W bramie stał jakiś staruszek o kuli z długą rudą brodą i spytał
z ukłonem, czy może dobrej pani oczyścić buciki? Karusia podstawiła zaraz swoją nóżkę,
ale starzec spojrzał na nią jakoś dziwnie i mocno potrząsnął głową:
— Piękne pantofelki do tańca! — powiedział. — No, siedźcie mocno!
I uderzył je ręką po podeszwie.
Dobra pani za tę posługę wsunęła ubogiemu w rękę parę groszy i, nie wiedząc o niczym,
weszła do kościoła z wychowanką.
Znowu ludzie patrzyli na maleńkie nóżki i czerwone buciki, patrzyły na nie wszystkie
twarze świętych i sam ksiądz przed ołtarzem. Karusia sama patrzyła co chwila na końce
swoich nóżek i nie mogła się modlić, ani myśleć o niczym innym; nie słyszała nawet, co
się dokoła niej dzieje.
Bo w sercu miała tylko czerwone buciki.
Skończyło się nareszcie nabożeństwo. Wszyscy wyszli z kościoła. Powóz dobrej pani
oczekiwał na nią i wsiadła zaraz, gdyż czuła się trochę zmęczona. Karusia chciała wsiąść
także, lecz żołnierz o szczudle z rudą brodą spojrzał na jej pantofelki i zawołał:
— Patrzcie, jakie ładne buciki do tańca!
I Karusia już nie mogła się powstrzymać i musiała zaraz tańczyć przed kościołem,
choć jej wstyd było ludzi. Nogi podnosiły się same i tańczyły bez końca, aż woźnica zszedł
z kozła, złapał tańczącą Karusię i zaniósł do powozu. Dobra pani czym prędzej zdjęła jej
buciki, i dopiero wtedy nogi uspokoiły się zupełnie.
Odtąd zamknięto w szafie czerwono buciki, lecz Karusia często do nich zaglądała i nie
mogła nigdy dość się napatrzyć.
Tymczasem dobra pani zachorowała ciężko i mówili doktorzy, że już wyzdrowieć nie
może. Potrzebowała jednak troskliwej opieki, a nie miała nikogo z krewnych. Ale miała
Karusię, którą wychowała przecież od dziecka jak matka rodzona, więc mogła się spodziewać,
że ta wychowanka odwdzięczy się jej teraz.
W tym samym czasie przypadał bal w mieście, na który już od dawna była Karasia
zaproszona. Czyż miała się wyrzec zabawy? A czerwone buciki?
Poszła do zamkniętej szafki, wyjęła pantofelki, oglądała je długo, przymierzyła wreszcie
i już zdjąć nie miała siły. Ubrała się prędziutko i wybiegła z domu, nie myśląc o obowiązku
i o chorej, poczciwej swojej opiekunce.
Tańczyć tylko, tańczyć, tańczyć w czerwonych bucikach!
Lecz źle jej się powiodło: już nie miała swojej woli, nogi jej nie słuchały. Gdy chciała
na prawo, buciki zawracały ją na lewo, do drzwi, ze schodów, prosto na ulicę; tańcząc,
biegła przez miasto, aż do ciemnego lasu i tu tańczyła jeszcze bez końca, bez końca!
W lesie ciemno, ponuro, a wrócić nie może. Coś zajaśniało pomiędzy drzewami…
Czy to księżyc? Nie, to ubogi staruszek na szczudle, z rudą brodą, stoi oparty o drzewo,
patrzy na nią i kiwa głową.
— Co za prześliczne buciki do tańca!
Teraz Karusia przelękła się nie na żarty, chciała zdjąć pantofelki, ale — ani sposób:
przyrośnięte do nogi. Zerwała pończochy, a buciki zostały i nie mogła przestać tańczyć
ani na minutę.
Przebiegła las tańcząc, potem pola, łąki: tańczyła w dzień i w nocy, podczas burzy
i upału, ale w nocy najgorzej było.
Zmęczyła się już strasznie, nogi ją bolały, a tutaj ani chwili wypoczynku. Schroniła
się na cmentarz, lecz i tu tańczyć musi pomiędzy grobami; chce usiąść na którym — na
próżno, nadaremnie! Ach, choćby w kościele chwilę wypoczynku!
Ale we drzwiach świątyni ujrzała białego anioła, ze skrzydłami u ramion i mieczem
w prawicy, jak anioł we drzwiach raju.
— Idź sobie tańczyć — rzekł jej głosem smutnym — skoro nic nie ma dla ciebie na
świecie oprócz zabawy i stroju! Idź tańczyć — dodał groźnie — skoro nie pamiętasz…
Dalej nie słyszała, gdyż czerwone buciki uniosły ją tymczasem sprzed kościoła na
drogę, het, przez pola, dalej, dalej, dalej, jak wiatr kręcący się w kółko bez końca.
Wtem usłyszała smutny śpiew i dzwony. Ze znanego jej domu wynoszono trumnę,
obsypaną kwiatami. Dobra pani już nie żyła!
Wtedy Karusia pojęła, dlaczego anioł Boży nie wpuścił jej do kościoła. Była przeklęta,
przeklęta, przeklęta! Sam Pan Bóg ją odtrącił od swojego progu.
Ale tańczyć musiała. Tańczyć w dzień i w nocy, po ostrych cierniach i twardych
kamieniach, które jej nogi krwawiły boleśnie.
Ach, wypoczynku!
Wtem ujrzała domek, stojący na uboczu w ciemnym lesie. Zapewne kat tu mieszkał.
Zapukała w okno.
— Wyjdź, wyjdź do mnie! — wołała. — Ja wejść nie mogę do ciebie, muszę tu
tańczyć, tańczyć bez wytchnienia.
— Nie wiesz chyba, kto jestem — odpowiedział jej głos z chaty — że pukasz do mnie.
Ja ścinam ludziom głowy, jeśli zasługują na to; czy słyszysz, jak mój topór zadzwonił na
ścianie?
— Nie ścinaj mi głowy — rzekła ze smutkiem Karusia — bo chcę pierwej odpokutować
za grzechy, ale utnij mi nogi, żebym nie tańczyła więcej, utnij razem z czerwonymi
bucikami.
I kat uciął jej nogi razem z czerwonymi bucikami, które nie zatrzymały się ani na
chwilę, ale tańczyły dalej, unosząc przez pola małe nóżki Karusi.
A kat wystrugał jej nogi drewniane, nie bardzo zgrabne, ciężkie, które szły powoli
i chętnie się zatrzymywały. Nauczył ją także psalmu pokutnego, jaki śpiewają grzesznicy
od króla Dawida, i poszła Karusia przez step, przez las, przez pole.
— No, teraz wycierpiałam już dosyć za grzechy — pomyślała. — Pójdę wreszcie do
kościoła, żeby widzieli ludzie, że jestem pobożna, i że Bóg mnie nie odepchnął.
I skierowała się w stronę kościoła, ale przy bramie czerwone buciki ukazały się przed
nią razem z jej nogami, tańcząc bez wypoczynku. Zawstydziła się, i przelękła, i poszła
znów w inną stronę.
Tak upłynął cały dzień. Karusia płakała i smuciła się bardzo. Ale w niedzielę pomyślała:
— Teraz już na pewno nacierpiałam się dosyć. Tyle łez wylałam! Bóg mi przebaczył,
niech to wszyscy widzą. — Lecz przed kościołem czerwone buciki tańczyły znowu. Kiedy
je ujrzała, zakryła oczy i uciekła prędko, bo poznała ciężkie swe winy.
Usiadła w ciemnym lesie i myślała nad sobą długo, długo. Bóg i ludzie wyświadczyli
jej tyle dobrego, a ona czy spełniła chociaż jeden obowiązek? Co dobrego zrobiła w życiu?
Co dobrego?
Przed wieczorem zapukała do plebanii i prosiła pokornie, aby ja przyjęto do służby.
Obiecała pracować pilnie i wytrwale, nie dla pieniędzy i nie dla nagrody, lecz, żeby dach
poczciwy mieć nad głową i dobrych ludzi koło siebie.
Zlitowano się nad nią i wysłuchano jej prośby. Służyła więc na plebanii, pracowała,
modliła się i rozmyślała nad sobą i swoją winą.
W niedzielę poszli wszyscy do kościoła, lecz ona iść nie chciała. Ze łzami w oczach
patrzyła za nimi z daleka, a potem zamknęła się w swojej maleńkiej izdebce, gdzie prócz
łóżka i krzesła nic stanąć nie mogło i modlić się zaczęła z głębi serca.
Wtem w uroczystej ciszy usłyszała głos organów i śpiew pobożny. Ogromne wzruszenie
ogarnęło ją nagle. Łzy popłynęły z oczu.
— O Boże, o Boże! Ulituj się nade mną! — wyszeptała cicho. — Zlituj się, Boże
dobry!
Jakaś ogromna światłość zajaśniała przed nią. Podniosła oczy: ach, to anioł Boży o jasnych
skrzydłach! Ale zamiast miecza w dłoni ma różdżkę zieloną, kwitnąca, pełną róż
świeżych. Dotknął nią sufitu i ten się podniósł w sklepienie wysokie i okrył złotymi
gwiazdami; dotknął ścian — i rozszerzyły się na wszystkie strony, i ujrzała przed sobą
znany ołtarz, księdza, znane obrazy, ławki, kościół cały, pełen modlących się, pobożnych
ludzi. Czy kościół przyszedł do niej, do małej izdebki? Czy ją na skrzydłach przeniósł anioł
Boży?
Nic nie wiedziała i nic nie widziała. Była szczęśliwa tylko, była pewna, że Bóg przebaczył
jej winy i znowu ma Ojca w niebie i braci na ziemi.
Dobry Bóg, miłosierny!
Organy brzmiały uroczyście i poważnie, chór głosów ludzkich płynął pod sklepienie,
słońce świeciło tak jasno i ciepło przez wysokie okna, a złote blaski padały na ławkę Karusi.
I była tak szczęśliwa! Zbytek radości przepełniał jej serce i wielka miłość Boga, miłość
ludzi i tyle uczuć, że ach, nie pomieści ich serce ludzkie!
Serce Karusi pękło ze zbytku radości, a dusza popłynęła spokojnie po jasnych promieniach
słońca wprost aż przed tron Boga. Tam będzie szczęśliwa — czerwone buciki
nie staną już nigdy na jej drodze.[/su_expand]

Dlaczego wstawiłem całe opowiadanie?

Wydaje mi się ciekawsze niż film 🙁

No ok, może i przesadzam, ale tytuły, które ostatnio oglądałem miały to coś, czego tutaj mi ewidentnie brakowało.

czerwone-pantofelki

“Obraz opowiada, o tajemniczych, nawiedzonych butach, które doprowadzają każdego właściciela do śmierci. Kobieta znajduje w metrze parę czerwonych butów, które przyciągają jej uwagę, dlatego postanawia zabrać je ze sobą do domu. Kiedy je wkłada czuje się zachwycona, jednocześnie budzą się w niej głęboko ukryte pragnienia. Czerwone buciki wywierają wpływ nie tylko na nią, ale również na ludzi znajdujących się w jej otoczeniu. Pewnego dnia odkryje, że pod ich wpływem znajduje się także jej ukochana córka.” – źródło: filmweb.pl

Gra aktorska jest  na przyzwoitym poziomie, obraz, kamera – tu nie ma do czego się przyczepić. Jedyne co to fabuła, która w pewnych momentach trochę kuleje i zwalnia…

czerwone-pantofelki

Na słowa uznania zasługują sceny baletu i muzyka w tle. Tak, muzyka jest cudna i chyba bardziej zapamiętam ją niż sam film.

Na raz ok, ale do “Opowieści o dwóch siostrach” czy “Shuttera” moim zdaniem brakuje mu sporo.

Może gdybym te filmy oglądał w innej kolejności to “Czerwone pantofelki “oceniłbym lepiej, ale poprzeczka zawieszona została bardzo wysoko i każdy kolejny film oceniany będzie przez pryzmat “Janghwa, Hongryeon”…

http://horroryonline.pl/film/czerwone-pantofelki-bunhongsin-2005/811

 

P.s.

Kolejny film i kolejna świetna rola dziecięca…

Cytując klasyka – “Mają rozmach skur…”.

Podobało Ci się?

0 0

Zostaw odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany.Wymagane pola są oznaczone *

Możesz używać tych tagów HTML i artrybutów: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Utracone hasło

Podaj swój adres e-mail. Po zatwierdzeniu formularza wyślemy do Ciebie wiadomości z linkiem, który umożliwi Ci utworzenie nowego hasła.