Wiklinowy koszyk 3

Potworna Ewa, zapłodniona w poprzedniej części przez Beliala rodzi sporą gromadkę dzieciaków, które wyglądając jak zmutowane moszny z rękami dorównują urodą swoim rodzicom.

Zaprzyjaźnione z nimi monstra będące pod opieką babci Ruth balują, chlają i gawędzą nie spodziewając się nadciągającej tragedii, którą zapoczątkuje dwóch policjantów przepełnionych sprawiedliwym gniewem.

Myląc Ewę z Belialem (chłopak zarżnął wiele osób w poprzednich częściach) rozwalają młodą mamuśkę wypruwając jej bebechy strzałem ze strzelby.

Nim zmutowany wdowiec dokona swej zemsty, jego ciało zostanie odpowiednio zmodyfikowane, by dać sobie radę z mordercami jego ukochanej. Może przesadą będzie jeśli powiem, że stwór zmieni się w cyborga, ale będzie to coś w ten deseń.

Jakie wrażenia? Niestety, jeden fajny półnagi tyłek (w dodatku widoczny przez półtorej sekundy) i krwawa acz tandetna jatka na posterunku policji nie są w stanie uratować tego gniota.

Kalecząca zmysł wzroku gromada stworzonych na siłę potworów wkurwia dokładnie tak samo jak w poprzedniej części, a scenariusz, choć wydaje się to niemożliwe, jest jeszcze bardziej głupi niż w „dwójce”.

Dobrze, że jest to ostatnia część i nikt nie podjął się kręcenia następnych, ponieważ tylko za pierwszym podejściem udało się stworzyć coś w miarę ciekawego, a kolejne odsłony to kompletna strata czasu.